Werkvormen

In twaalf minuten heeft iedereen bijgedragen — ook in een zaal van honderd.

Eén afbeelding op het scherm, en het gesprek begint zonder dat je een vraag hoeft uit te leggen.

De groep tekent hoe begrippen samenhangen — en je ziet wat ze er werkelijk van gemaakt hebben.

Eerst zelf nadenken, dan pas praten — en ineens heeft iedereen een antwoord.

Iedereen wordt expert op één stuk en leert het de rest — dus iedereen moet het echt snappen.

Praat met wie eruit springt, niet met het gemiddelde — daar worden de behoeften zichtbaar.

Het groepje weet pas wie er antwoord moet geven als het antwoord al klaar is — dus zorgen ze dat iedereen het snapt.

Namen leren of kennis ophalen, in twee minuten en met een wedstrijdje erbij.

Vragen die verhalen uitlokken in plaats van meningen — daar zit wat je nog niet wist.

Elke groep begint bij een ander station en werkt in gelijke tijdvakken door alle onderdelen heen.

Iedereen heeft de stukken gelezen — omdat je er samen tijd voor neemt in plaats van het vooraf te vragen.

Wie een goede vraag kan bedenken, beheerst de stof — en dat merken ze zelf ook.

Eerst schrijft iedereen in zijn eigen vak — pas dan mag het groepje het eens worden.

Drie minuten, een stapel memoblaadjes, en de langste rij ideeën die je ooit hebt gezien.

Vijf minuten door de ruimte lopen met één ja-nee-vraag, en de groep heeft zelf een steekproef gedaan voordat jij ook maar iets hebt uitgelegd.

Ga kijken waar het gebeurt, en schrijf op wat je ziet in plaats van wat je vindt.

De groep legt kaartjes op stapels — en in het sorteren zit het hele gesprek.

Eén vraag — wat was het onduidelijkst? — en je weet precies waar je uitleg lek is.

De mensen met de ervaring praten met elkaar; de rest luistert en mag niets zeggen.

Vijf minuten aan het begin, en je weet wat de groep al weet — en vooral wat ze verkeerd weet.

Iedereen leest straks een vraag voor die niet van hemzelf is — en ineens durft de hele groep vragen te stellen.

Drie kolommen die je dwingen eerst te kijken voordat je concludeert.