Werkvormen

In twaalf minuten heeft iedereen bijgedragen — ook in een zaal van honderd.

Twee minuten met je buurman je aantekeningen naast elkaar leggen, en de gaten in je eigen notities worden ineens zichtbaar.

Eén afbeelding op het scherm, en het gesprek begint zonder dat je een vraag hoeft uit te leggen.

Vier samenvattingen naast elkaar, en de groep kiest de beste — en leert daarmee wat een goede is.

In een kwartier heeft iedereen met vier verschillende mensen gesproken.

In dertig seconden van een stille zaal naar een zaal waarin iedereen praat.

Vier onderwerpen, vier groepen, en aan het eind heeft iedereen alles gedaan.

Een interview in plaats van een presentatie — en de zaal hoort eindelijk wat het wilde weten.

Een gestructureerd gesprek over iets ingewikkelds, waarin niemand overstemd wordt.

Een standpunt verdedigen dat niet het jouwe is — en merken dat je je eigen mening bijstelt.

Eerst zelf nadenken, dan pas praten — en ineens heeft iedereen een antwoord.

Een kaart die het gesprek leidt, zodat er geen gespreksleider nodig is.

Een verhaal zonder goed antwoord — en een groep die merkt dat ze het oneens is met zichzelf.

Een goed gesprek over iets ingewikkelds, aan tafel, zonder dat er iets besloten hoeft te worden.

Vijf simpele symbolen, geen woorden — en er komt iets boven dat niemand kon opschrijven.

Niemand stelt zichzelf voor; iedereen wordt voorgesteld — en dus echt beluisterd.

Iedereen wordt expert op één stuk en leert het de rest — dus iedereen moet het echt snappen.

Een klein groepje voert het gesprek, de rest kijkt toe — en ziet dingen die de sprekers zelf missen.

De groep zet zich op een lijn en vouwt die dan dubbel — zodat de uitersten met elkaar praten.

Drie dagen met alle belanghebbenden, van verleden naar gedeelde grond naar concrete plannen.

Het werk hangt aan de muur en de groep loopt erlangs — iedereen ziet alles, zonder twintig presentaties.

Drie stappen die dwingen om eerst echt te luisteren voordat je antwoordt.

Het groepje weet pas wie er antwoord moet geven als het antwoord al klaar is — dus zorgen ze dat iedereen het snapt.

De klas bespreekt zelf wat er speelt en neemt er samen een besluit over.

Drie korte gesprekken met wisselende mensen — en de zaal is warm en verbonden.

Iedereen bouwt verplicht voort op het idee van een ander — ook wie normaal niets zegt.

Een besluit waarbij iedere stem is gehoord — ook de kritische en de bezorgde.

Een stelling, een denkbeeldige lijn, en iedereen moet kleur bekennen — met de mogelijkheid om te verschuiven.

Vier vaste rollen die dwingen tot een compleet gesprek over de stof — niemand kan achterover leunen.

De groep zet zichzelf op een rij en ziet meteen hoe divers of eenvormig ze is.

Twee ringen, steeds een nieuwe gesprekspartner, en zinnen die per ronde dieper gaan.

De deelnemers maken zelf het programma — en werken aan wat ze echt bezighoudt.

De deelnemers stellen zelf de sessies voor en leiden ze — in vaste rondes van een kwartier.

Presentaties die kort blijven, omdat de dia's vanzelf doorgaan.

Eerst schrijft iedereen in zijn eigen vak — pas dan mag het groepje het eens worden.

Iedereen laat zonder woorden zien hoe dicht hij bij het gezamenlijke doel staat.

Eén blijft bij de poster om vragen te beantwoorden, de rest van de groep toert langs alle andere posters.

Iedereen kan de discussie stoppen — en juist daardoor blijft iedereen erbij.

Zeven korte demonstraties in kleine kring — in plaats van zeven presentaties voor de hele zaal.

Van twee naar vier naar acht — en aan het eind draagt de hele groep hetzelfde antwoord.

Een gesprek waarin de groep de vragen stelt en jij vrijwel niets zegt.

Iedereen krijgt een minuut — ook wie normaal niets zegt.

Een onderwerp voor de rechter, met aanklacht, verdediging en een jury die echt moet beslissen.

Ieder om beurten cliënt, twee adviseurs — en je krijgt in een half uur drie keer hulp.

De mensen met de ervaring praten met elkaar; de rest luistert en mag niets zeggen.

Acht zinsstarters die van je uitleg een verhaal maken dat mensen onthouden.

Het team vertelt elkaar wat ze zagen — en pas dan blijkt wat het betekent.

Vier antwoorden, vier hoeken — en iedereen moet met zijn voeten kiezen.

Een handvol mensen praat, de rest luistert mee — een gesprek dat wél op gang komt.

Iedereen leest straks een vraag voor die niet van hemzelf is — en ineens durft de hele groep vragen te stellen.

Aan cafétafels in wisselende samenstelling praten, tot iedereen met iedereen heeft gesproken.

Elke groep vraagt de andere om precies twee dingen — en krijgt ja, nee of een tegenvoorstel.