Werkvormen

Een paar minuten volstrekt nutteloos plezier — precies wat een vastgelopen groep nodig heeft.

Een plaatje zegt wat mensen zelf nog niet in woorden hebben.

In dertig seconden van een stille zaal naar een zaal waarin iedereen praat.

De groep bouwt samen, beweging voor beweging, één rammelende machine.

Iedereen heeft binnen vijf minuten iets gezegd — en is daarmee echt binnen.

Eén zin die begint met 'de wind waait voor iedereen die...', en de hele kring komt in beweging.

In tien minuten weet de klas wat ze met elkaar gemeen hebben — en er wordt gerend.

Geen woorden, alleen dierengeluiden — en toch vindt iedereen zijn groep.

Niemand stelt zichzelf voor; iedereen wordt voorgesteld — en dus echt beluisterd.

Van één balletje rustig doorgeven tot drie ballen die door de lucht vliegen — en iedereen kent ineens elkaars naam.

Zwemmen door de ruimte tot er 'haai!' geroepen wordt — en de eilanden worden na elke ronde kleiner.

De groep begroet elkaar op tien manieren en is binnen vijf minuten los.

Contact maken en een beetje strijd, zonder dat het ergens over hoeft te gaan.

Namen leren of kennis ophalen, in twee minuten en met een wedstrijdje erbij.

Je komt van alles over elkaar te weten, en er wordt ondertussen gerend.

Drie korte gesprekken met wisselende mensen — en de zaal is warm en verbonden.

Een voorstelronde zonder woorden — en dus zonder het rijtje naam-functie-afdeling.

Twintig speelse of-of-vragen achter elkaar, en de groep staat de hele tijd in beweging.

Stoelendans zonder afvallers — de groep werkt samen tegen één 'koning'.

Namen leren met een opgerolde krant — sneller dan welke voorstelronde ook.

De zaal wordt de kaart van Nederland en iedereen ziet in één oogopslag waar de groep vandaan komt.

Een kluwen van armen die de groep alleen samen kan ontwarren.

Iedereen probeert tegelijk te ontwijken en te achtervolgen — en de ruimte kolkt.

De groep zet zichzelf op een rij en ziet meteen hoe divers of eenvormig ze is.

Twee ringen, steeds een nieuwe gesprekspartner, en zinnen die per ronde dieper gaan.

De hele kring kent elkaars naam voordat de bal drie rondes heeft gemaakt.

Een voorstelronde waarin je iets onthoudt, omdat er een verhaal aan hangt.

De groep loopt, luistert en lacht — en is binnen twee minuten wakker.

Drie korte spelletjes die een groep in twee minuten uit het hoofd en in het lijf krijgen.

Drie rondes roddelen over elkaar — maar dan alleen het goede.

Een doormidden geknipte kaart, en de enige manier om je partner te vinden is rondlopen en passen.

Een naam op je rug die jij niet kunt lezen, en alleen ja/nee-vragen om erachter te komen wie je bent.

De groep maakt samen een regenbui — en merkt hoe het is om echt op elkaar te letten.

Alleen met je handen bouwt de groep een complete regenbui, van motregen tot hagel en weer terug.

Iedereen heeft iets bij zich waar een verhaal aan hangt — je moet er alleen naar vragen.

Twee minuten zonder woorden, en ineens moet je heel precies op elkaar letten.

Wie leidt er eigenlijk? De hele kring beweegt, maar niemand geeft het door.

Van twintig duels naar één finale met een joelende zaal.

Een kwartier naar buiten in stilte — en achteraf blijkt de groep van alles te hebben gedaan.

Drie groepen met tegenstrijdige opdrachten — en een gesprek over hoe je daarmee omgaat.

Twee mensen die zonder overleg hetzelfde doen — en merken hoe dat voelt.

Een simpel telspel dat gegarandeerd misgaat — en daarom werkt.

Samen tot honderd tellen zonder afspraken — en ontdekken hoeveel afstemming dat vraagt.

Steen-schaar-papier, maar dan met je hele lijf en een hoop lawaai.

Dertig seconden goed naar elkaar kijken, dan omdraaien — en precies één ding aan jezelf veranderen.

Twee minuten scherp kijken naar iemand die je dacht te zien.